Even voor half zeven werd ik wakker omdat ik naar de wc moest. De grote boodschap in de vroege ochtend komt haast nooit voor, maar ik herinner me die nog wel, van een andere keer. Anderhalf uur later begonnen toen de weeën. Nu mag ik nog altijd niet persen en zat rustig uit. Na mezelf te hebben gewassen en aangekleed namen we een sober ontbijt en reden om acht uur weg vanuit het hotel, omdat het toen pas een beetje licht werd en ik in het donker niet kan rijden.
Ik genoot van de prachtige zonsopkomst in een bijna heldere hemel die licht rood gekleurd was. Ik genoot als toen, toen ik de eerste weeën fijn vond omdat we op weg waren naar de geboorte van onze dochter. Het was in werking gezet en ik vroeg mijn man thuis te blijven van zijn werk.
Het weer veranderde. Donkere wolken dreven over. Uur na uur kregen we storm met vanaf de Belgische grens, hagel en sneeuw, die trouwens bleef liggen. We hadden veel files en konden maar langzaam rijden vanwege de windvlagen en ik was bang voor wat er ging komen, toen en nu ook. We naderden Antwerpen, van oudsher een ramp om doorheen te moeten rijden.
Wanneer zouden de persweeën beginnen? De weeën werden heviger. Ik zat geknield voor mijn bed en steunde op mijn ellebogen zodat ik de weeën kon opvangen. De pijn verminderde onmiddellijk. De verpleegster kwam pas na tien uur, en zag te weinig ontsluiting. "Zes" zei ze.
Antwerpen gaf eens totaal geen krimp, en we konden zonder file doorrijden.
Om half twaalf naderden we Breda, ik was doodmoe; om half twaalf kwam de verloskundige en ik was doodmoe. Ik kreeg een tien, maar mocht nog steeds niet persen. Ik ging nu en toen nog even naar de wc voor een plas, ook toen riep de verloskundige "Niet persen" .
De laatste twintig kilometer en de laatste twintig minuten was er totaal geen zicht meer; totdat de verloskundige zei dat ze haar hoofdje zag. Om vijf voor twaalf belden we aan, na een vermoeiende autorit en toen ik destijds haar hoofdje zag kreeg ik een traantje en zij schreeuwde toen om te kunnen leven.
Nu zag ik een glimlachend hoofd. "Dag lieverd" groette ik onze dochter: "vijftig jaar" nog even puffen na die lange vermoeiende reis. "Gefeliciteerd met je Sara"; het was weer woensdag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten