Spanje speelde tijdens de Wereldkampioenschappen in Qatar, Duitsland weg, maar Marokko speelde Spanje naar huis op dinsdag zes december. Diezelfde nacht is ons ongewenst zoogdiertje Mus musculus, oftewel Huismus in één klik door de kamikazeklem naar zijn volgend leventje overgestapt. Woensdagochtend vond ik hem. Hij lag er mooi bij. Zijn oogjes nog open van verwondering over wat er gebeurde. De klik zelf heeft hij niet meer gehoord. Hij was niet gewond, het klemmetje was schoon en zijn nekje alleen gebroken, maar niet beschadigd.
Met gebloemd papier van de keukenrol pakte ik het diertje losjes in, de bloemetjes aan de buitenkant. Buiten pakte ik de schop en groef een gepaste ruimte. Ik dankte hem voor zijn gezelschap de afgelopen weken en beloofde hem een nette begrafenis en schriftelijke vastlegging van zijn leventje.
Mus, een oud geslacht knaagdieren onder de kleinere zoogdieren kreeg zijn naam al in 1758 van niemand minder dan Linnaeus.
Ik denk dat het hier een tamelijk jong mannetje betrof van nog geen anderhalf jaar, goed doorvoed maar niet dik. Hij at voornamelijk spinnen, insecten, oorwurmen en zilvervisjes. Die vond ik dan ook niet in huis; wel af en toe een hele grote spin. Hij woog dertig gram en was ongeveer acht centimeter zonder zijn staartje.
Citaat van internet: “Recent onderzoek wijst uit dat afwezigheid van de huismuis zelfs schadelijk voor de gezondheid kan zijn. Kinderen die al vroeg worden blootgesteld aan huidschilfers en uitwerpselen van onder andere muizen en bepaalde bacteriën die daarin zitten, hebben minder kans op astma en allergieën. Aanwezigheid van de huismuis kan nuttig zijn doordat hij ongewenste spinnen en insecten als oorwurmen en zilvervisjes vangt en opeet.”.
Ik bedoel maar: Het is beslist geen ongedierte, maar een diertje dat zijn plaats binnen ons ecosysteem zeker waardig is. Op de gekopieerde website van mijn Huismuis staat dat het geen bedreigde diersoort is. Dat is natuurlijk fout, want dit diertje heeft zo ongeveer de meeste vijanden die mens of dier kan hebben. Vogels, dieren en de mensen maken jacht op dit zoogdier, om te eten of te verdelgen. Wij hoorden eens een muis in doodsnood schreeuwen, toen de witte uil die al jaren in een van onze stallen woonde er eentje vanuit de lucht had gevangen en in de stal zat te verscheuren en te eten.
Dat geschreeuw ben ik nooit vergeten.
