Dat weet zo'n hond ook niet, als zijn baasje en vrouwtje wegrijden. Hij huilt en dat is voor mij hartverscheurend. Ik pink een traantje voor hem, dat hele grote beest, dat met zijn twee poten makkelijk op mijn schouders kan staan en dan over me heen kijkt.
En toch heeft hij een piepklein hartje. Als een klein paard loopt hij steeds naar de voordeur, die dicht blijft, maar waardoor hij zijn baasje en vrouwtje zag weggegaan. Hij weet dat omdat hij door het open raam keek met zijn lange voorpoten op de hoge vensterbank en ik hem in de gaten hield, omdat hij misschien met een sprong door het open raam zou kunnen vertrekken. Gelukkig nam hij dat risico niet.
Onze eigen, nu erg kleine bastaard terriër, doet zijn best om hem nu niet af te snauwen. Ze weet van zijn verdriet en komt met zijn speeltje aanlopen, maar hij negeert haar en loopt erg dicht langs haar heen waarop zij niet eens chagrijnig reageert. Ze snapt, wij snappen, maar kunnen hem niet duidelijk maken dat wij, ouders van vrouwtje, veel van hem houden, en goed voor hem zullen zorgen, door hem vandaag maar wat aan zijn verdrietige lot over te laten en hopen dat hij het hier naar de zin krijgt, zonder baasje en vrouwtje. Dan hebben we een grote verrassing voor hem als ze terugkomen van vakantie om hem op te halen.
Maar dat weet zo'n hond niet en kun je hem niet aan het verstand brengen. Hij had het juist zo naar zijn zin, nadat hij na te zijn afgestaan in Spanje, maandenlang van het ene naar het andere adres is verhuisd, en eindelijk zijn eindbestemming had bereikt bij dochterlief en haar man. Echter, die konden hun besproken vakantie- zonder hond - niet annuleren. Dus ging hun reis eerst negenhonderd kilometer naar ons, drie dagen later was hun "paardje" zowat gewend, maar toen reisden ze door om meer dan duizend kilometer verderop in een Zwitsers chalet vakantie te houden. "Paardje" stond vergeefs op de vensterbank en zag ze wegrijden.
Dochter mag dit pas na een jaar of zo lezen, want die pinkt anders een traantje. Paardje laat zich tijdens mijn schrijven lekker knuffelen door Jos en zelfs ons beest geeft "paardje" met zijn kopje een kroel onder zijn kin, want ze kan er onderdoor lopen. Ik noem deze grote reu "paardje" en na een paar uur luistert hij zelfs. Een intelligent beestje dat graag kroelt.
Zij zitten hem in Zwitserland natuurlijk te missen en mijn dochter is vast jaloers op me dat ik al die kroeltjes van hem krijg, want die terriër van ons knuffelt nooit en als zij naast me op de bank slaapt zorgt ze ervoor dat ze me ooit aanraakt. "Paardje" ligt half over je heen en hij laat zich ook niet makkelijk wegdouwen, want drieënveertig kilo douw je zomaar niet weg. Op het moment dat ik ben uit gesnotterd hoor ik hem in de keuken opnieuw piepen. Ik negeer het een beetje, want leedverwerking kost tijd.
Er komen beste tijden aan "Paardje"; over twee weken zijn zij er weer.
