Eén jaar is hij nu hier in dienst nadat hij vorig jaar stopte met werken. Meteen had hij een vast contract. Hij doet best zijn best, zeker in het begin. Hij belooft ook heel wat te doen: “straks, morgen, van de week”.
Ik ben bijvoorbeeld blij dat hij de boodschappen haalt. Tegelijkertijd lever ik daarmee mijn status “hoofd huishouding” in en dat is minder.
Had ik ooit eens zin in een café-noirtje bij de koffie dan haalde ik die tegelijk met de boodschappen. Hij bracht een pak appelkoeken mee!
Omdat ik hem nog steeds aan het inwerken ben, bracht ik onder zijn aandacht dat ik geen appelkoeken lust, (hij wel twee) maar juist eens zin had in zo’n heerlijk geurend café-noirtje. Minpuntje. Een week later bracht hij alsnog een pakje van die koekjes mee, maar na een hele week had ik gewoon zin in een chocolaatje gevuld met mint. Bovendien had hij de foute soort café-noirtjes bij zich. Twee minpunten. Een fout alternatief kopen wanneer iets niet voorradig is in de supermarkt kan ik nog begrijpen, maar wel tien minpunten.
Maar dingen vergéten... honderd, toen ik zaterdagavond ontdekte dat er geen enkel sneetje brood meer in huis te vinden was. Ik moest genoegen nemen met appelkoek op deze zonnige zondagochtend.
Dit personeel heeft een vast contract maar ik zit ermee opgescheept. Hij heeft zelfs zijn eisen. Geen strijkwerk, geen sanitair poetsen. Maar wat hij dan niet weigert doet hij ook gewoon niet. Spiegels, lampen, deuren, plinten reinigen en àchter de bank stofzuigen. Neen, hij werkt in het zicht. Buiten de ramen lappen is favoriet. Heerlijk met buurvrouw een praatje maken en zij geeft hem een complimentje. Tegen mij zegt buurvrouw, dat ik wel erg gelukkig moet zijn met zo’n hulp in de huishouding. Ja, ja, buurvrouw.
Maar ik ben wel de totale coördinatie kwijt over mijn bedoeninkje. Ik werk, kom thuis, lees de krant, schuif aan tafel, vertel over mijn werk, help met de afwas alvorens naar het journaal te kijken. Mijn personeel vertelt over zijn dag. Ontbijt, wandeling met de hond, koffie, met appelkoek of misschien twee, over de markt, lunch, even rusten, soms naar de Tour-de-France kijken op tv, of tennis, of een serie, dan hond weer uitlaten, de vloer stofzuigen en de was in de machine met eindelijk de juiste hoeveelheid waspoeder in het juiste bakje. De was hangt inderdaad fris aan de lijn. Wederom een steek van jaloezie.
Ik geef mijn domein af en ben de grip kwijt op mijn huishouden. Na vijfendertig jaar ervaring en routine plus een baan, stopt hij met werken en neemt van mij wat taken over tegen mijn zin, maar toch welkom.
Het toppunt van deze week was wel dat mijn zwager, ook personeel, lekker op een middag bij mijn personeel op bezoek is geweest. Even maar, koffie met appelkoek, want de vrouwen werken en als zij thuiskomen willen ze het eten op tafel zien staan.
Gekke wereld.
