Neen, Werelddierendag is voor onze hond bepaald geen feestdag.
Het is de dag dat ze wordt afgesnauwd en ook worden haar die dag alle disciplinaire reglementen weer eens toegeroepen: “ga van de bank af, blijf van mijn schoenen, graaf niet in de tuin en kom hier als ik je roep”.
Een paar jaar daarvoor hebben we haar “opgevist “ uit het plaatselijk asiel, waar ze binnenkwam als een zwerfhond, schuw en broodmager. Na door ons te zijn opgenomen is ze veranderd, ze is lief en erg vrij vinden we.
Ze is verwend en soms verwenst en vaak denk ik: Hoe is het mogelijk om slecht voor een dier te zorgen.
We betalen haar eten, en haar dokter, we betalen voor haar belasting en rekenen alles af wat ze nodig heeft. Daarbij lopen wij keurig met een schepje en een zakje achter haar kont aan omdat de autoriteiten dat van ons eisen.
Ons huis zal nooit groot genoeg zijn om alle dieren zo’n bestaan te geven als we ze gunnen. Wanneer zij slechts een dag konden krijgen uit het leven van ons huisdier dan zag de dierenwereld er al vriendelijker uit.
Ik denk aan honger en verwaarlozing, zelfs aan mishandeling. “Hoe is het mogelijk” zeg ik hardop als ik in de krant lees dat, dicht bij mijn huis een kudde schapen van duizend stuks moest worden afgemaakt vanwege verregaande verwaarlozing.
Neen, ons verwende nest op de bank krijgt op Werelddierendag geen extra botje, maar in gedachten omhels ik dan alle gekwelde dieren en gun ze een dag bij mij op de bank, kopjes op mijn schoot en een warme aai over al die kommervolle kopjes.
