Onze ouders hadden wellicht voorzien dat ze veel kinderen kregen.
Haar kinderen kregen koninklijke namen als het aan mijn moeder lag.
Mijn oudste zus werd gelukkig geen Beatrix genoemd, want onze pa stak daar een stokje voor. Zijn oudste werd genoemd naar zijn moeder: Adelheid, heel koninklijk dus. Ik denk dat er daaromtrent wat strubbelingen waren omdat het uiteindelijk Aleida is geworden, door haarzelf verkort tot Leida en rond haar achttiende jaar gemoderniseerd tot Linda.
Mijn tweede oudste zus werd Irene genoemd, wat zijzelf tijdens de opgroei al niet leuk vond omdat het sireentje werd, "tadu, tadu, tadu".
In onze streken zetten wij altijd "ons" voor een meisjesnaam als het familie is en "onze" bij een jongen, dus werd zij 's Irene, of 's Ireen (sereen), wat in onze oren normaal klinkt, maar niet in die van anderen en zeker niet in die van haar.
Margriet, werd Griet. Toen ik klein was noemden ze me Grietje en sommige tantes zijn me zo en zelfs Grieteke blijven noemen. Heel vervelend vond ik dat mijn iets jongere broer Hans was genoemd, zodat wij als hans en grietje door onze jeugd gingen. Toen onze Hans verkering kreeg met zijn Sanne waarmee hij na enkele jaren trouwde, klopten ook deze namen, want pas veel later bleek er een zangeres Sanne-Hans te heten. Voor onze Hans lagen de zaken anders. Als wij samen werden genoemd werd het Grietje en Hans, maar meestal werden mijn broers in een adem genoemd: Hans en Kees, en nu is het Hans en Sanne.
Duidelijk is dat de twee broers en zus die na mij kwamen geen koninklijke namen meer kregen. Onze Kees werd gewoon Kees, zonder junior, maar dat was hij wel natuurlijk. Mijn jongste zus had van mijn moeder wel Lucia mogen heten naar haar zelf, maar wij vijven werden door onze ouders gestimuleerd om namen voor dat nieuwe kindje te bedenken. De meeste stemmen golden. Lucia werd door ons weggestemd en de baby ging door het leven als Antoinette. Toch koninklijk uiteindelijk. Wisten wij veel, hoe het met die koningin was afgelopen...
Waarom zijn ouders mijn man Jelmer noemden werd ons nooit duidelijk. "Gewoon een mooie naam", zei mijn schoonmoeder desgevraagd. Later vonden wij uit dat het een Friese naam betreft die nobel en beroemd betekent. Dit klopt ten dele, alleen beroemd moet hij nog worden.
Jelmer en ik zochten voor onze kinderen moderner namen. Lieke voor onze dochter en Simon voor onze zoon, naar een van zijn verre, verre stamvaders. Tijdens mijn zwangerschap van Lieke stond haar naam al vast. Om niks prijs te geven voor de geboorte daar was, noemde ik haar Elleke, daarbij alleen de eerste letter prijsgevend, maar dat wist niemand.
Omdat Simon de stamhouder is van de familie kreeg hij een serie andere namen erbij waarbij we goed moesten opletten dat daar geen woord van gemaakt kon worden. Simon, Cornelis, Hendricus, Adrianus, Theodoor (schat) bijvoorbeeld, want behalve de naam van ter zake doende voorvaders, moest die van mijn broer er als peetoom ook bij. Gelukkig is hij nog altijd een grote schat, maar Hendricus lieten we achterwege.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten