De zon schijnt, maar om elf uur gaat het opnieuw regenen, net als de hele nacht. Ik moet dus opschieten met schrijven want het is nu half tien in de ochtend als ik pen en papier oppak.
Dit is de vierde dag op de camping en de derde nacht dat het regende. De Brabantse minicamping is voorzien van alle gemakken net als de caravan die onze dochter en haar man hier voor ons hebben neergezet.
Van ons hoefde dat wc’tje niet te worden uitgeklapt, want we lopen wel naar het sanitairblok even verderop. We zijn die luxe niet gewend omdat we altijd met de tent op vakantie gingen, dus lukt het nu ook wel zonder. De overige luxe nemen we wel met graagte aan. Kastjes bijvoorbeeld, veel kastjes. Twee tafeltjes, genoeg stoelen en het heerlijke gevoel droog te zitten bij regen.
Ik vergelijk dit graag met onze laatste kampeersessie twaalf jaar geleden.
Zeventigers intussen waren we toen zestigers toen we de tent en het kamperen vaarwel zeiden.
Tegenwoordig moeten we er 's nachts uit, soms zelfs twee keer.
Geeft niks, want half mei is het om vier uur al licht.
Het giet eruit, buiten als ik in mijn pyjama mijn schoenen aantrek en de paraplu meeneem naar het wc-blok. Daar knippert het automatische licht onmiddellijk aan en het gaat goed. Ik blijf droog. Terug naar de caravan blijf ik weer droog, gooi mijn natte schoenen uit en kruip weer in bed.
Mijn laatste ervaring van toen was op Corsica, toen ik in de donkere septembernacht naar het felverlichte sanitairblok liep, waar in de lampen veel, heel veel muggen zaten te wachten tot ik mijn billen voor hen ontblootte om te plassen en zij tijd hadden om eens flink toe te slaan bij dat prooi.
Zo snel had ik nog nooit geplast en ik hield het ook niet droog natuurlijk. Ik had niet van die muggenzwerm gewonnen en moest ook nog eens douchen.
Een paar dagen later zagen ook mijn benen eruit alsof ik de mazelen had gehad.
Caravan en Brabant is dus wel veel fijner, dat weet ik nu wel.
Maar plassen met een paraplu is ook al zoiets.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten